Gingseng- De Wortel van het Leven

Hieronder vindt je het legendarische verhaal van de Chinese Kruid Ren Shen in het westen bekend als Gingseng.

Rén Shēn – De Wortel van het Leven

Lang geleden, in een tijd waarin de bergen nog spraken en de wind nog verhalen fluisterde, leefden er twee broers in een vergeten dorp aan de rand van de wereld. Hun namen zijn verloren gegaan in de mist van de tijd, maar men noemt hen sindsdien gewoon De Oude Jagers.

De herfst was koud dat jaar. IJzig en stil, alsof de natuur haar adem inhield voor wat zou komen. Terwijl de bladeren vielen als fluisterende geesten, besloten de broers om één laatste jacht te ondernemen — een tocht diep de Heilige Bergen in, waar volgens de overlevering de geesten van voorouders en verloren goden nog zwierven.

“Omdat het laat in het seizoen is, zal de winter onverwacht neerdalen,” waarschuwde de oudste vrouw van het dorp, wier ogen melkachtig wit waren maar die nog steeds de toekomst kon zien.

“Als de bergen wit worden, zal de weg naar beneden verdwijnen.”

Maar de broers, jong en trots, lachten.

“Een tijger vreest geen storm, en wij zijn zonen van de wind,” zeiden ze.

Ze namen hun bogen van drakenhout, pijlen met zilveren punten, berenvellen, gedroogd vlees en een zak met vuursteen. Zonder om te kijken verlieten ze het dorp en klommen hoger dan ooit tevoren.

Dagenlang zwierven ze door de bossen en bergkammen, jagend op herten met gouden geweien, en hazen die spraken in dromen. Maar toen………………kwam de storm.

Niet zomaar een sneeuwstorm — maar een Witte Nacht, zoals alleen in legendes wordt verteld. Twee dagen en drie maanloze nachten lang huilde de wind als wolven. De sneeuw viel met zo’n kracht dat zelfs de bomen hun takken bogen van angst. De broers raakten gevangen, hun terugweg begraven onder meters sneeuw.

Ze vonden toevlucht in het hart van een reusachtige dode boom — ouder dan duizend winters, met een stam zo breed als een huis. Daar maakten ze vuur, hielden elkaar warm, en wachtten.

Op een dag, toen de oudste broer voedsel zocht, zag hij in een scheur in de aarde iets oplichten — een wortel.

Niet zomaar een wortel: deze had de vorm van een mensenlichaam. Armen, benen, vingers — zelfs een klein gezichtje leek in de bast te zitten. Alsof de aarde zelf een kind had gebaard.

Hij proefde ervan. Zoet.

Warm.

Een energie verspreidde zich als bliksem door zijn aderen. Toen zijn broer ervan at, genazen zijn wonden, en zijn ogen zagen verder dan de sneeuwmuur.

Maar… te veel ervan bracht bloed aan hun lippen. Hun neuzen begonnen te bloeden, hun dromen werden wild. Dus aten ze slechts een klein stukje per dag, en voelden zich dag na dag sterker — niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Ze zagen in dromen de oude geesten, die hen leerden over het evenwicht tussen kracht en wijsheid.

Zo overleefden ze de winter.

Toen de lente eindelijk het land weer wakker kuste, daalden de broers af met jassen vol wild vlees en een zak vol van de magische wortels. Het dorp was in rouw — men dacht dat ze door de bergen verzwolgen waren. Maar daar kwamen ze, levend, stralend, veranderd.

“Wat heeft jullie gered?” vroegen de mensen.

De broers lieten de wortel zien.

Monden vielen open.

“Het lijkt wel een mens,” fluisterde een oude vrouw.

“Nee,” zei een kind, “het is een mens. Een mens van de aarde.”

Sindsdien werd de wortel Rén Shēn genoemd: De Geest van de Mens.

En men zegt, tot op de dag van vandaag, dat wie de ware Rén Shēn vindt — niet alleen langer leeft, maar het hart van de aarde zelf leert kennen.